سید محمد طاهری شهاب

سید محمد طاهری شهاب

اشعار زنده یاد شهاب،چند هزار بیت است که خود آن ها را در دو دفتر فراهم آورد.او همانند شاعران هم عصرش وفادار به سنت های ادبی بود،اما با توجه به شرایط،موضوع ها و مضامینی نو در سروده هایش دیده می شود.در غزل شیوه و سبک عراقی دارد.گرچه به گفته ی خودش دلبسته ی سروده های صائب تبریزی است:
غیر گلچین و شهاب و صائب از اهل ادب
کیست کاین گونه سخن در انجمن می پرورد
زنده یاد شهاب مازندرانی در غزل گر چه به شاعران بزرگ نظر داشته،اما برخی از ویژگی ها،سروده هایش را ممتاز می سازد.روانی کلام،ترکیب های دلنشین و سوز و گداز عاشقانه در غزلیاتش آشکار است.

شاعر،پژوهشگر و نویسنده ی مازندرانی در سال ۱۲۹۵ ه.ش در ساری به دنیا آمد.او فرزند سید اسماعیل طاهری(ادیب)است. او به حق یکی از پژوهشگران به نام مازندران و ایران است.به تعبیر جمالزاده،او:((عَلَم دار ادب و فرهنگ آن سرزمین،خطه ی مازندران بود)).در دوره ای که شرایط سیاسی و اجتماعی به گونه ای بود که بزرگانی هم چون علامه ی قزوینی،بهار،دهخدا و...سرگرم تحقیق و تفحص بودند،طاهری این مسیر را برگزید و احیای برخی از متون و معرفی نامداران مازندران را وجد اهمیت خود قرار داد.نوشته های او به تعبیر زنده یاد امیری فیروزکوهی:((سرشار از غیرت وطنی و مودت نسبت به بزرگان درگذشته ی مملکت است)). او در دوره ای که شرایط سیاسی و اجتماعی ایران به گونه ای بود که بزرگانی همچون علامه قزوینی، بهار، دهخدا و... سرگرم تحقیق و تفحص بودند، مسیر آنها را در زادگاهش طی کرد و به احیای برخی از متون و معرفی نامداران مازندران پرداخت. نوشته های او به تعبیر زنده یاد امیری فیروزکوهی: «سرشار از غیرت وطنی و مودت نسبت به بزرگان درگذشته مملکت است.» اشعار زنده یاد شهاب، چند هزار بیت است که خود، آنها را در 2 دفتر گردآوری کرده است. او همانند شاعران هم عصرش وفادار به سنت های ادبی بود، اما با توجه به شرایط، موضوعات و مضامینی نو در سروده هایش دیده می شود. در غزل پیرو سبک عراقی است؛ گرچه به گفته خودش دلبسته سروده های صائب تبریزی است: «غیر گلچین و شهاب و صائب از اهل ادب/ کیست کین گونه سخن در انجمن می پرورد» زنده یاد شهاب مازندرانی در غزل گرچه به شاعران بزرگ نظر داشت، اما برخی از ویژگی ها، سروده هایش را ممتاز می سازد. روانی کلام، ترکیب های دلنشین و سوز و گداز عاشقانه در غزلیاتش آشکار است.
ایشان سرانجام در سال ۱۳۵۰ ه.ش از عرصه ی خاک بر افلاک رخت بر بست و پیکرش رادر ملامجدالدین ساری به خاک سپردند.

او بحق یکی از پژوهشگران بنام مازندران و ایران است و به تعبیر محمد علی جمالزاده: «شهاب عَلَم دار ادب و فرهنگ آن سرزمین؛ خطه مازندران بود.»